Hot Best Seller

The Death of Ivan Ilych

Availability: Ready to download

Hailed as one of the world's supreme masterpieces on the subject of death and dying, The Death of Ivan Ilyich is the story of a worldly careerist, a high court judge who has never given the inevitability of his dying so much as a passing thought. But one day, death announces itself to him, and to his shocked surprise, he is brought face to face with his own mortality. How, Hailed as one of the world's supreme masterpieces on the subject of death and dying, The Death of Ivan Ilyich is the story of a worldly careerist, a high court judge who has never given the inevitability of his dying so much as a passing thought. But one day, death announces itself to him, and to his shocked surprise, he is brought face to face with his own mortality. How, Tolstoy asks, does an unreflective man confront his one and only moment of truth? This short novel was an artistic culmination of a profound spiritual crisis in Tolstoy's life, a nine-year period following the publication of Anna Karenina during which he wrote not a word of fiction. A thoroughly absorbing and, at times, terrifying glimpse into the abyss of death, it is also a strong testament to the possibility of finding spiritual salvation.

*advertisement

Compare

Hailed as one of the world's supreme masterpieces on the subject of death and dying, The Death of Ivan Ilyich is the story of a worldly careerist, a high court judge who has never given the inevitability of his dying so much as a passing thought. But one day, death announces itself to him, and to his shocked surprise, he is brought face to face with his own mortality. How, Hailed as one of the world's supreme masterpieces on the subject of death and dying, The Death of Ivan Ilyich is the story of a worldly careerist, a high court judge who has never given the inevitability of his dying so much as a passing thought. But one day, death announces itself to him, and to his shocked surprise, he is brought face to face with his own mortality. How, Tolstoy asks, does an unreflective man confront his one and only moment of truth? This short novel was an artistic culmination of a profound spiritual crisis in Tolstoy's life, a nine-year period following the publication of Anna Karenina during which he wrote not a word of fiction. A thoroughly absorbing and, at times, terrifying glimpse into the abyss of death, it is also a strong testament to the possibility of finding spiritual salvation.

30 review for The Death of Ivan Ilych

  1. 5 out of 5

    Jenn(ifer)

    "“Death is over," he said to himself. "There is no more death.” When I picked this book up at a library book sale, I did so without expectation that I would actually enjoy reading it. See, I had mistakenly given up on the masters of Russian literature due to the struggles I had reading a particular novel (I’m looking at you Brothers Karamazov!), assuming they were all inaccessible and there was no point in expending anymore energy trying to make sense of books with characters that go by 3 differe "“Death is over," he said to himself. "There is no more death.” When I picked this book up at a library book sale, I did so without expectation that I would actually enjoy reading it. See, I had mistakenly given up on the masters of Russian literature due to the struggles I had reading a particular novel (I’m looking at you Brothers Karamazov!), assuming they were all inaccessible and there was no point in expending anymore energy trying to make sense of books with characters that go by 3 different names and waaaaaaah the end. THIS book! Not at all inaccessible. Masterful in its brevity. Concise and relevant and beautifully written. Pay close attention. Blink and you’ll miss it. I don’t have the words. Tolstoy sets up the story expertly. Ivan Ilyich is a decent man. He has all of the trappings of a “successful life”: respectable family, respectable job, respectable home. He is by all intents and purposes content with his position in life. But has he truly lived? Tolstoy describes Ivan Ilyich’s failing health in such a way that the reader can almost FEEL what it was like for him. The gnawing ache in his side, the pain… unrelenting, demoralizing… every simple facet of existence plagued by torturous, insufferable, incurable pain. It’s agonizing. He cannot escape it. And then there’s his wife! She becomes like the walking, breathing embodiment of this pain. He can’t stand the sight of her, the sound of her, the smell of her. We get the briefest of glimpses of what it must be like for a man on the brink of death. He feels he is a burden; he believes everyone is just waiting for him to die. He doesn’t want to have to rely on anyone to help alleviate his suffering. He struggles with existence, with god… “why me? why is this happening to me!” But then in the end, he finds what we all hope to find. He finds peace. He finds that this is not the end of life, but the end of death. Well, Leo, I think you've found yourself a new fan.

  2. 5 out of 5

    Luís C.

    The Death of Ivan Ilych, written in 1886, was the first major fictional work published by Tolstoy during his post-conversion. Tolstoy's religious philosophy which illustrates the values of brotherly love, Christian charity, and mutual support are the frameworks for the writing of this novel. Just as Tolstoy's discovery of the true meaning of life led him to fulfillment and an acceptance of death, Ivan Ilych's awakening comes through the realization of death which ignites within him fear, anger, The Death of Ivan Ilych, written in 1886, was the first major fictional work published by Tolstoy during his post-conversion. Tolstoy's religious philosophy which illustrates the values of brotherly love, Christian charity, and mutual support are the frameworks for the writing of this novel. Just as Tolstoy's discovery of the true meaning of life led him to fulfillment and an acceptance of death, Ivan Ilych's awakening comes through the realization of death which ignites within him fear, anger, contemplation and eventually acceptance. Death is the central theme of the story and through it one can discern the artificial from the authentic characters and the dichotomy between the inner and outer man. The character Ivan Illych belonged to an elite social circle.He was intrigued by the idea of being a member of the elite aristocratic society, and individuals who did not conform to the social circle were looked on with disgust.He was unaware however, that his life was an illusion brought upon a need to imitate a certain social class rather than to find true individuality. The true meaning of life was concealed behind the blindfolds of his naïve perceptions.His marriage to Praskovya Fedorovna is also an act of illusion. It is not done out of genuine love, but as is common practice by the bourgeoisie society, it is done out of the sense of obligation. The fact that she was a good looking woman from a well-to-do family were the essential characteristics he required her to have. Illych's rude awakening into the way he was living a life of conforming to social expectations came about when he came face to face with death. With the realization that he was dying, he began to contemplate his life and tried to find out if there was any meaning to it all along. Paradoxically, Death is responsible for allowing Illych to examine his life. He begins to contemplate about those people in his life whom he considered friends. He discovers that they too were false because upon his death bed there were no friends to comfort him. Tolstoy incorporates several patterns of reversal into the structure of the novel. The actual death of Ivan Ilych, the chronological end of the story, occurs in the first chapter. The remainder of the novel deals with the life, as opposed to the title of Ivan Ilych's death. The concepts of life and death are reversed by Tolstoy. Early on in his life, when Ivan seems to be increasing in power, free will, and societal status, he is actually being reduced to limitation, repression, and isolation brought on through the grappling force of death. After the seventh chapter, when Ivan is confined to his study and suffers physical deterioration and isolation, he in fact goes through the process of a spiritual rebirth.

  3. 4 out of 5

    Dolors

    Today I turned the last page of Banville’s Eclipse and was literally hit by the profundity of a book that surreptitiously echoes the mastery of the classic tragedies. My pupils dilated until they watered when I bumped into this paragraph: “As a boy I knew the stars, and loved to speak their names over to myself, in celestial litany, Venus, Betelgeuse, Aldebaran, the Bears, great and lesser. How I loved the coldness of those lights, their purity, their remoteness from us and all we do and all that Today I turned the last page of Banville’s Eclipse and was literally hit by the profundity of a book that surreptitiously echoes the mastery of the classic tragedies. My pupils dilated until they watered when I bumped into this paragraph: “As a boy I knew the stars, and loved to speak their names over to myself, in celestial litany, Venus, Betelgeuse, Aldebaran, the Bears, great and lesser. How I loved the coldness of those lights, their purity, their remoteness from us and all we do and all that befalls us. Where they are is where the dead live.” And you might be wondering what on earth Banville and Tolstoy have in common. My unscholarly response is that they are both masters of exploring the most recondite crevices of the human mind and the existential angst that is inherent in its nature; they describe the undescribable, recreate death and grief unflinchingly and make the reader be racked in pain by both. And so following the thread of my pensive mood I remembered the unfinished review of Tolstoy’s novella that I have been meaning to revise for months on end unsuccessfully, not finding the appropriate words, not feeling satisfied with what I had written, which I enclose below: ***** Do we really know what death entails? Is the life we lead worthy of being lived? Do we appreciate the gift of existence? Tolstoy stares back with blank countenance and pens a sobering story stripped of artifice in response to those unanswerable questions. “The Death of Ivan Ilych” confronts the reader with his own mortality. A civil servant in the high ranks of the Czarist Administration in the nineteenth-century Russia ponders about the arbitrary system of rules that have dictated his life when the threat of death puts an unwanted emphasis on how he should have lived. Dragged away by the currents of a set of conventions accepted without further enquiry and spurred by an eagerness to climb up the social ladder, Ivan’s soul has undergone the same process of bureaucratization than his professional career. A prominent citizen, he has married well, he has established contact with the influential members of his class and accumulated a vast list of superfluous achievements when death knocks on his door. Either in nemesis or in randomness, fated or chanced, nature is unveiled as capricious, unbridled and inscrutable, and man’s pursuit of transcendence clashes with the finitude of his banal existence. At first, Ivan faces his impending death with disbelief, then denial settles in only to be swamped with an overpowering disconsolation at his own disintegration while the world keeps on turning without him being part of it. His family and closest friends regard him with superficial sympathy and remain indifferent and detached from his suffering. As Ivan’s flesh withers with decay and stinks of sickness showing unmistakable signs of its transience, his mind is reignited and a reverse process takes place on his soul. Ivan looks death in the eye with more frustration than fear, dumbfounded that his life might be reduced to a trivial list of actions performed by an absurd sense of duty making of his time in this world even less than an anecdote. Tolstoy presents a magisterial reflection on mankind’s incapacity to plow a satisfactory path to a dignified death and throws back his own vulnerability at the reader in the form of an omniscient narrator that chronicles the mundane yet gruesome death of a man. The dilemma he contemplates goes beyond the realms of religion, philosophy or fiction, for the physical agony, the ruthless demise of body and mind is described in painful detail infusing the story with perturbing realism. Despite the heartfelt compassion that Ivan perceives in his son’s glance, as the young, untainted boy takes his lifeless hand, Death places her cold, blindfolded kiss and presses her finger upon the man’s lips, sealing them forever, and I, uninvited outsider, shaken and teary, get a sour taste of what dying feels like. ****** I had meant to polish the review; retrieve some sentences, rephrase others, perhaps add some quotes... It's highly probable that I would have never published it, but Banville’s masterpiece made me realize that there are some things that mere words can’t convey, the touch of a virtuous pen is needed, the sparkle of geniality is required. I am not the possessor of such talents, but Banville has both. And so did Tolstoy.

  4. 5 out of 5

    Petra X

    Socrates said that an unexamined life was not worth living. In Kafka's The Metamorphosis poor Gregor Samsa is transformed into a being that cannot take part in the daily round of society and becomes more and more sidelined and ignored by those around him. This book, the Death of Ivan Ilych, has both of these notions contained within it's theme. Ivan Ilyich is dying. As he grows sicker and fits in less with his fairweather friends and family and their preoccupations with their social lives, they l Socrates said that an unexamined life was not worth living. In Kafka's The Metamorphosis poor Gregor Samsa is transformed into a being that cannot take part in the daily round of society and becomes more and more sidelined and ignored by those around him. This book, the Death of Ivan Ilych, has both of these notions contained within it's theme. Ivan Ilyich is dying. As he grows sicker and fits in less with his fairweather friends and family and their preoccupations with their social lives, they leave him be, they cannot stand his sickness, they cannot stand him. All Ivan Ilyich has is the simple, unschooled manservant with the good heart who doesn't want his master to die alone and afraid. He is almost the Angel of Mercy, all good, his role is just to be there to help his master pass from this life with a good companion. Ivan Ilych progresses through the endless scream of 'Why me?" to where he is almost at the end. And then he sees his rather petty life of moderate success and a little excess as it really was He stops hating his selfish wife and self-centred daughter and ceasing to be afraid of death hopes his demise will bring them peace. And by this examination of his life and the letting go of his more shabby and trivial emotions, he elevates himself. And dies. Finished end of Dec. 2014.

  5. 5 out of 5

    Gypsy

    درحقیقت مرگ ایوان ایلیچ، اولین تجربه من از تولستوی بود. جای تأسفه، بیست سالمه و خیلی از شاهکارها رو نخوندم. چپ و راست بم میگن فلان چیزو خوندی؟ نه. ویرجینیا وولف؟ نه. ایشیگورو؟ نه. یوسا؟ نه. مارکز؟ آو، دو سه تایی خوندم. دیکنز؟ اینم آو و اینا. همینگوی؟ چندتا کوتاه و پیرمرد و دریا فقط. داستایوفسکی؟ کوتاهاشو. و تولستوی؟ مرگ ایوان ایلیچ. بیست سال زندگی کردم و انگشتشمار شاهکار خوندم. تولستوی مثل یه مهندس داستانشو طراحی میکنه. همهچیز دقیق و محکم و ساختارمند و فکرشده. هیچ خدشهای نمیتونی بهش وارد کنی. من درحقیقت مرگ ایوان ایلیچ، اولین تجربه من از تولستوی بود. جای تأسفه، بیست سالمه و خیلی از شاهکارها رو نخوندم. چپ و راست بم می‌گن فلان چیزو خوندی؟ نه. ویرجینیا وولف؟ نه. ایشی‌گورو؟ نه. یوسا؟ نه. مارکز؟ آو، دو سه تایی خوندم. دیکنز؟ اینم آو و اینا. همینگوی؟ چندتا کوتاه و پیرمرد و دریا فقط. داستایوفسکی؟ کوتاهاشو. و تولستوی؟ مرگ ایوان ایلیچ. بیست سال زندگی کردم و انگشت‌شمار شاهکار خوندم. تولستوی مثل یه مهندس داستانشو طراحی می‌کنه. همه‌‌چیز دقیق و محکم و ساختارمند و فکرشده. هیچ خدشه‌ای نمی‌تونی بهش وارد کنی. من طول کشید بخونمش، چون از رو فیدیبو می‌خونم و کتاب الکترونیک چشمم رو خسته می‌کنه. خود داستان هم چیزی نبود که راحت بخونی بگذری. دردِ وجود و زندگی و مرگ رو باید مزه مزه کنی باهاش. شخصیت‌پردازی اطرافیان ایوان عالی بود. هرکدوم‌شون نماد شده بودن و پوچی زندگی‌شونو می‌دیدی. اینکه همه‌شون در ظاهر عزادارِ مرگ ایوان بودن ولی ازش نفع می‌بردن. مرگ ایوان ایلیچ چیزی نبود که دلخواهم باشه، صرفاً از نظر سلیقه‌ای می‌گم. همون‌طور که هرچی از شرمن الکسی بخونم خوشم می‌آد، درحالی‌که شاید برای خیلی‌ها عالی نباشه. سلیقه یه چیزه، قوی و ضعیف بودنِ داستان یه چیز دیگه. حالا اینکه چقد ذوقت پیشرفت کرده باشه که از داستان قوی هم خوشت بیاد، زمان می‌بره.

  6. 5 out of 5

    Fernando

    ”El significado de la vida está en que se detiene.” - Franz Kafka Pocos libros resultan ser tan contundentes como esta obra de arte que escribió Tolstói en 1886, puesto que no puede ser calificada de otra manera. Escritores, filósofos, artistas plásticos y músicos, entre otros, sólo tienen palabras de admiración ante esta pequeña pero gran novela. Yo siempre sostengo que una novela no necesita tener mil páginas para transformarse en una joya literaria y este es un caso que lo demuestra con creces ”El significado de la vida está en que se detiene.” - Franz Kafka Pocos libros resultan ser tan contundentes como esta obra de arte que escribió Tolstói en 1886, puesto que no puede ser calificada de otra manera. Escritores, filósofos, artistas plásticos y músicos, entre otros, sólo tienen palabras de admiración ante esta pequeña pero gran novela. Yo siempre sostengo que una novela no necesita tener mil páginas para transformarse en una joya literaria y este es un caso que lo demuestra con creces. En poco más de cien páginas Tolstói nos deja un legado, una enseñanza y un modo de mirar o de intentar comprender a la muerte, si es que existe algún método para ello. Este inmenso autor ruso venía elaborando la novela un año antes, inspirándose en el caso de un hombre real para terminarla y regalársela a su esposa el día en que ella cumplía años. En cierto modo, algunos aspectos de lo que le sucede a Iván Illich también concuerda con la vida personal de Tolstói que también tuvo cortocircuitos con su esposa durante su matrimonio (otro momento álgido el la relación fue durante la publicación de otra de sus famosas novelas, me refiero a "La sonata a Kreutzer") y también se relaciona con su propia muerte, dado que él también confesaba que la muerte lo atemorizaba. Tolstói fue encontrado muerto en el banco de espera de una estación de tren luego de una larga caminata. "La muerte de Iván Illich" no es una novela exclusivamente sobre la muerte, sino casualmente sobre la vida de este funcionario, escrita en retrospectiva y poblada de anécdotas y reflexiones tanto del mismo Iván Illich como también de sus familiares, amigos y compañeros de trabajo. En cierto modo, es también una crítica a la ambición (de sus colegas en el Juzgado), cuestiona las relaciones humanas (su esposa y su hija) y expone su punto de vista sobre la ciencia y la religión (sus doctores y el sacerdote). Todo parece conspirar contra la débil salud de este hombre, pero es también su propia mente la que también contribuye al derrumbe y en ese proceso de enfermedad el personaje comienza a comprender algo que a veces nos confunde: el creer que la muerte está lejos, que uno es joven y que no hace falta preocuparse, si total, uno se encuentra bien de salud... Es a partir de que se empeora cuando sabe cuán mortal es el ser humano. Se llama Iván, que en ruso es uno de los hombres más comunes (significa Juan) y el mismo Tolstói lo aclara con sus propias palabras: "Una descripción de la simple muerte de un hombre simple, realizada por él mismo". Ese Iván es un hombre simple y en el fondo ese Iván somos todos los hombres simples que este planeta para un día emigrar hacia otro estado. Siendo redundante, la muerte es así de simple. Durante la lectura de las últimas páginas, no pude dejar de conmoverme por el relato de los últimos días de Iván Illich. Confieso que yo también le tuve siempre temor a la muerte y la forma en la que Tolstói relata los dolores y sufrimientos de los últimos días de Iván Illich me remite directamente a los de mis padres, a quienes perdí en poco más de cinco meses entre ambas muertes. Leía, levantaba la cabeza y veía a mi padre sufriendo terriblemente por no poder respirar y a mi madre en su agonía de tres días. Uno quiere ayudar, quiere lograr que ese enfermo se sienta mejor, pero en el fondo sabe que todo es inútil y en vano. Todos, como dice Tolstói se dan cuenta que el destino es inevitable y que Ella nos espera con su infinita paciencia y nos alcanza. Nos lleva. En el caso de Iván Illich todo el proceso, desde la declarAción de los síntomas hasta el inevitable final, además de la retrospectiva que tanto autor como personaje llevan adelante, es ocupado por la muerte como tema dominante. Iván Illich, ante la lozanía de su esposa y la jovialidad y juventud de su hija reflexiona: "Sí. ¿Para qué engañarme? ¿Acaso no es evidente para todos, excepto para mí, que me estoy muriendo y que la cuestión pasa sólo por la cantidad de semanas, de días...? Puede ser ahora. Había luz, y ahora tinieblas. Yo estaba acá, y ahora estoy yendo hacia allá. ¿Hacia dónde?" Dijo una vez Agatha Christie: "La muerte es el único asesino perfecto." Funciona como el preciso mecanismo de un reloj. Inexorablemente avanza y nos abraza.

  7. 4 out of 5

    Brina

    Last year the group catching up on classics chose The Death of Ivan Ilyich as one of their monthly short story selections. At the time, I did not have the time to read it; however, a play I recently read had reading Anna Karenina as a major plot line. Wanting an introduction to Tolstoy prior to reading this epic, I decided upon Ivan Ilyich as my gateway to his more celebrated work. Ivan Ilyich enjoyed an upper middle class life in pre revolutionary Russia. He graduated from a jurisprudence cours Last year the group catching up on classics chose The Death of Ivan Ilyich as one of their monthly short story selections. At the time, I did not have the time to read it; however, a play I recently read had reading Anna Karenina as a major plot line. Wanting an introduction to Tolstoy prior to reading this epic, I decided upon Ivan Ilyich as my gateway to his more celebrated work. Ivan Ilyich enjoyed an upper middle class life in pre revolutionary Russia. He graduated from a jurisprudence course and eventually became a lawyer in an out of the way province. He married Praskovya Fyodorovna and the two lived a married life that was neither happy nor sad for over twenty years. Each person became set in their own ways and the two lived as separate islands in their home, made possible by Ivan Ilyich's income. I was not completely captivated by the story of Ivan Ilyich. He lived a relatively normal existence and experienced many things that an average upper middle class citizen might have experienced in Russia at the time of publication, hence the rating. I found Tolstoy's writing style accessible, which should ease the way for me to read his longer works. The part I found the most interesting was how Tolstoy through Ivan Ilyich discussed his views on death and dying, which is the premise of this story. Ivan Ilyich grappled with the alternatives of dying and being mired in a marriage where he was not appreciated or loved. Even though I only gave this story three stars, I am glad I read it as an introduction to Tolstoy. The premise is an interesting one and I enjoy the time period, although, it is not a story that I am not drawn to. I would recommend this to those who might not read classics due to their long length and want to begin to read an author's works. I look forward to endeavoring through Tolstoy's epic novels after discovering that his writing style is easy to read for the masses.

  8. 4 out of 5

    Councillor

    It is a widespread stereotype that Russian classics are mostly long, tedious, boring, a burden to get through, but one only needs to read a short book like The Death of Ivan Ilych in order to be proven wrong. A philosophical, in its beautiful writing almost lyrical account of a dying man's life, Tolstoy will make you think about your own mortality, about happiness, sorrow and most likely your own life as well. “They had supper and went away, and Ivan Ilych was left alone with the consciousness It is a widespread stereotype that Russian classics are mostly long, tedious, boring, a burden to get through, but one only needs to read a short book like The Death of Ivan Ilych in order to be proven wrong. A philosophical, in its beautiful writing almost lyrical account of a dying man's life, Tolstoy will make you think about your own mortality, about happiness, sorrow and most likely your own life as well. “They had supper and went away, and Ivan Ilych was left alone with the consciousness that his life was poisoned and was poisoning the lives of others, and that this poison did not weaken but penetrated more and more deeply into his whole being. With this consciousness, and with physical pain besides the terror, he must go to bed, often to lie awake the greater part of the night. Next morning he had to get up again, dress, go to the law courts, speak, and write; or if he did not go out, spend at home those twenty-four hours a day each of which was a torture. And he had to live thus all alone on the brink of an abyss, with no one who understood or pitied him.” During the course of the story, Tolstoy introduces us to the life of the unhappy Ivan Ilych, who might have expected too much from his life and had to discover the disappointing truth after his marriage failed to induce happiness and death tore its way through his soul way too early. Tolstoy uses his protagonist to help us realize how we all have to die one day, and there will surely be readers who, just like Ivan Ilych, always thought of death as something foreign they wouldn't have to worry about until a long time later. The author's prose is highly readable and might just as well have originated from someone who wrote the book five or ten years ago; besides, Tolstoy knows how to captivate his reader, thus The Death of Ivan Ilych can only be called a book which can't be recommended highly enough for readers interested in Russian literature or, on a more general note, classics. “There remained only those rare periods of amorousness, which still came to them at times but did not last long. These were islets at which they anchored for a while and then again set out upon that ocean of veiled hostility which showed itself in their aloofness from one another.” Tolstoy defines the marriage between Ivan Ilych and Praskovya Fedorovna as an engagement of mutual aversion, founded in their hopes to find concealment and secureness which were shattered only months after their wedding. The sadness behind the realizations of those two characters that their marriage has never been destined to bring happiness into their lives will cloud their sorrowful lives, until the slow, but torturous demise of Ivan Ilych turns into the ultimate factor driving them apart from each other. If you are intimidated by the length of classics like Anna Karenina, War and Peace, Crime and Punishment and the like, then I can almost assure you that reading some shorter novellas like The Death of Ivan Ilych or Dostoyevksy's White Nights will help you with finding a way into Russian literature, coming to terms with the rather uncommon names and growing an interest in the huge Russian classics which will surpass the simple feeling of pressure to read them just because others said those are books everyone has to read. And they probably are. But it's always easier to anticipate rather than dread them, so novellas like these will be extremely helpful.

  9. 4 out of 5

    Fabian

    "Ivan Ilych's life had been most ordinary and therefore most terrible..." This arresting line is a synopsis of what all of this boils down to. More than likely, in my pre-Emo high school years, had I read all 52 grueling pages of "The Death of Ivan Ilych", and truly understood its exquisite prolonged lingering around the very morbid notion of death, it would have been a brick in my fo(und/rm)ation. Sadly, nowadays I am way more bubbly and optimistic than ever, so I had a healthy distance between "Ivan Ilych's life had been most ordinary and therefore most terrible..." This arresting line is a synopsis of what all of this boils down to. More than likely, in my pre-Emo high school years, had I read all 52 grueling pages of "The Death of Ivan Ilych", and truly understood its exquisite prolonged lingering around the very morbid notion of death, it would have been a brick in my fo(und/rm)ation. Sadly, nowadays I am way more bubbly and optimistic than ever, so I had a healthy distance between my idle thoughts and this powerful piece. No matter: this made me meditate on that occurrence that is shared by us all, the ultimate, final destination called death (doesn't matter where you lived, breathed, loved). The novella is incredibly vivid, simple...just very understandable... relatable. Yes, it seems that an illness so long gives the titular man the right to sum up quickly his days of before, his heights, his passions... it is so realistic that I vouch for this to become an official horror selection in any given anthology!

  10. 5 out of 5

    Ahmad Sharabiani

    829. Смерть Ивана Ильича = Smert Ivana Ilicha = The Death of Ivan Ilyich, Leo Tolstoy The Death of Ivan Ilyich (Russian: Смерть Ивана Ильича), first published in 1886, is a novella by Leo Tolstoy, considered one of the masterpieces of his late fiction, written shortly after his religious conversion of the late 1870s. Usually classed among the best examples of the novella, The Death of Ivan Ilyich tells the story of a high-court judge and his sufferings and death from a terminal illness in 19th-ce 829. Смерть Ивана Ильича = ‎Smert Ivana Ilicha = The Death of Ivan Ilyich, Leo Tolstoy The Death of Ivan Ilyich (Russian: Смерть Ивана Ильича), first published in 1886, is a novella by Leo Tolstoy, considered one of the masterpieces of his late fiction, written shortly after his religious conversion of the late 1870s. Usually classed among the best examples of the novella, The Death of Ivan Ilyich tells the story of a high-court judge and his sufferings and death from a terminal illness in 19th-century Russia. Characters: Ivan Ilyich (Ilyich is a patronymic, his surname is Golovin) is a highly regarded official of the Court of Justice, described by Tolstoy as, "neither as cold and formal as his elder brother nor as wild as the younger, but was a happy mean between them—an intelligent, polished, lively, and agreeable man." As the story progresses, he becomes more and more introspective and emotional as he ponders the reason for his agonizing illness and death. Praskovya Fëdorovna Golovin is Ivan's unsympathetic wife. She is characterized as self-absorbed and uninterested in her husband's struggles, unless they directly affect her. Gerasim is the Golovins' young butler. He takes on the role of sole comforter and caretaker during Ivan's illness. Peter Ivanovich is Ivan's longtime friend and colleague. He studied law with Ivan and is the first to recognize Ivan's impending death. Lisa Golovin is Ivan's daughter. Fëdor Petrishchev is Lisa's fiancé. عنوان: مرگ ایوان ایلیچ؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ انتشاراتیها: (نیلوفر، دانا، رادوگا)؛ ادبیات روسیه - سده 19 میلادی؛ تاریخ نخستین خوانش: ماه نوامبر سال 2007 میلادی عنوان: چند داستان و حکایت؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ مترجم: گامایون؛ مسکو، رادوگا، 1364، در 312 ص؛عنوان داستانها: دو افسر هوسار؛ هامون نورد؛ مرگ ایوان ایلیچ؛ پس از مجلس رقص؛ عنوان: مرگ ایوان ایلیچ؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ مترجم: لاله بهنام؛ تهران، دانا، 1370، در 99 ص؛ شابک:9646242685؛ عنوان: مرگ ایوان ایلیچ؛ نویسنده: لئو تولستوی؛ مترجم: صالح حسینی؛ تهران، نیلوفر، 1385، در 152 ص؛ چاپ دوم: 1386؛ سوم 1390؛ شابک: 9789644483073؛ مترجمهای این اثر: گامایون، صالح حسینی؛ هوشنگ اسماعیلیان؛ رضی خدادادی (هیرمندی)؛ لاله بهنام؛ سالومه مهوشان؛ یوسف قنبر؛ حسن زمانی؛ تیمور قادری؛ سروش حبیبی؛ حمیدرضا آتش بر آب؛ محمد دادگر؛ علی اصغر بهرامی؛ کاظم انصاری؛ هستند ایوان ایلیچ، شخصیت اصلی داستان تولستوی، شخصی موفق در زندگی روزمره و کاری ست، ولی در زندگی شخصی دچار مشکلاتی است. البته این مشکلات به نوعی متأثر از موفقیت‌های کاری وی نیز هست. او بنا به دلایلی که در کتاب ذکر شده، دچار بیماری سخت‌ درمان می‌شود. تولستوی در این کتاب از توانایی خود، برای به تصویر کشیدن روحیات، و احساسات یک بیمار کم علاج، سود می‌برد. تولستوی روحیات چنین بیماری را از لحظه آگاه شدنش به بیماری خویش، تا لحظه ی خاموشی، یا همان مرگ را، به پنج مرحله تقسیم می‌کند. این مراحل پنج‌گانه عبارتند از: یک - عدم پذیرش یا انکار، دوم - خشم، سوم - معامله، چهارم -افسردگی، و پنجم - پذیرش. ایشان این مراحل را به طور دقیق، مورد بررسی قرار می‌دهد، از جمله توضیحات مختصری که در این پنج مرحله ذکر شده را، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: مرحله انکار: تنها به مراحل اولیه یا رویارویی با بیماری محدود نمی‌شود، این مرحله با حرف‌های پزشک معالج آغاز می‌شود. او از انکار، یا عدم پذیرش، به عنوان نوعی تسکین، یا درمان، استفاده می‌کند. مرحله خشم: در این مرحله بیمار، دیگران را مقصر بیماری خود می‌داند. در داستان، ایوان ایلیچ، ناراحتی خود را با آزار همسر، و دیگر اطرافیان، تسکین می‌دهد. او چنین می‌اندیشد که: گویی او بیمار شده‌ است، تا دیگران سالم بمانند. مرحله ی معامله: از بین مراحل پنج‌گانه، این مرحله کوتاه‌ترین مرحله‌ است. بیمار با خود صحبت‌هایی مانند: ای خدا اگر فقط یک سال به من مهلت بدهی، قول می‌دهم که مسیحی بشوم و... سعی در به تأخیر انداختن زمان مرگ خویش دارد. مرحله افسردگی: در این مرحله، بیمار به عزای فرصت‌های از دست رفته، می‌نشیند، در این مرحله بیمار نیاز به تاریکی تنهایی دارد، و در تاریکی و تنهایی، خیال همه چیز را در سر می‌پروراند. مرحله پذیرش: مرحله پذیرش، آخرین مرحله ی یک بیمار است، که تهی از احساسات می‌شود. در این مرحله گویی درد از میان رفته‌ است. در این مرحله، سکوت، پرمعناترین شکل ارتباط است. در این مرحله، فشار دادن دست دوست، نگاهی سنگین و... پرمعناترین معانی را از ژرفای یک بیمار درحال مرگ، به خوانشگر منتقل می‌کند. ا. شربیانی

  11. 4 out of 5

    Issa Deerbany

    رغم كآبة القصة ولكن ابدع تولستوي فيما يشعر المريض. كيف يشعر بتغير نظرة الناس له. كيف يشعر ان من حوله لا يهتمون به رغم معاناته. ويصبح يكره من حوله ويشعر انهم يتمنون موته. يستعيد شريط حياته وكم كان سعيدا ولكنه بعد ذلك يتألم ويبعد تلك الذكريات عن تفكيره أإنها تزيده ألما. يبدأ في معاملة عائلته بقسوة لانه يشك انهم يتمنون رحيله، فهو يكرههم لذلك. يبدأ الشك في إيمانه ولما عاقبه الله بهذا الالم وهذا الموت وهل كان يستحق ذلك. وعندما يبدأ بالاحتضار يصبح طيبا ويطلب ان يسامحوه. مبدع تولستوي وهو ليس بحاجة لشهادتي ف رغم كآبة القصة ولكن ابدع تولستوي فيما يشعر المريض. كيف يشعر بتغير نظرة الناس له. كيف يشعر ان من حوله لا يهتمون به رغم معاناته. ويصبح يكره من حوله ويشعر انهم يتمنون موته. يستعيد شريط حياته وكم كان سعيدا ولكنه بعد ذلك يتألم ويبعد تلك الذكريات عن تفكيره أإنها تزيده ألما. يبدأ في معاملة عائلته بقسوة لانه يشك انهم يتمنون رحيله، فهو يكرههم لذلك. يبدأ الشك في إيمانه ولما عاقبه الله بهذا الالم وهذا الموت وهل كان يستحق ذلك. وعندما يبدأ بالاحتضار يصبح طيبا ويطلب ان يسامحوه. مبدع تولستوي وهو ليس بحاجة لشهادتي في الكتابة عن النوازع النفسية وما يفكر فيه الانسان في كل موقف.

  12. 5 out of 5

    Bruce

    Each time I reread Tolstoy’s little novella, The Death of Ivan Ilych, I read it differently. As a college student I read it as a description of an experience for someone elderly, an experience distant, almost unreal, so far in the future as to be strange, almost surreal. Reading it again during my years as a practicing physician, I was impressed by Tolstoy’s perceptiveness of the stages of grieving, the writings of Elisabeth Kubler-Ross being then all the rage, and how my patients had similar ex Each time I reread Tolstoy’s little novella, The Death of Ivan Ilych, I read it differently. As a college student I read it as a description of an experience for someone elderly, an experience distant, almost unreal, so far in the future as to be strange, almost surreal. Reading it again during my years as a practicing physician, I was impressed by Tolstoy’s perceptiveness of the stages of grieving, the writings of Elisabeth Kubler-Ross being then all the rage, and how my patients had similar experiences, also learning, I think, to be more honest and sensitive than the physicians in the story. Now, a retired physician in my seventh decade, I find that I view it differently, surprised that Ivan is only in his forties when he dies (I was astounded to note that he was so young!), not surprised by and even forgiving of the attitudes of his friends and family members, and most understanding of Ivan’s process of introspectively reviewing his life, evaluating it and responding in perhaps the only way he can to his approaching death and its meaning; I find it impossible not to personalize the story, wondering, even at a time when I am presumably in good health, about my own eventual death, what that experience will be like for me.

  13. 4 out of 5

    Foad

    این داستان بلند را باید حتماً خواند. این را و داستان بلند دیگر "پدر سرگئی" را. مضمون کلی آن هم تقریباً مشابه این داستان و تقریباً مشابه سایر آثار بزرگ تولستوی، از جمله جنگ و صلح و آنا کارنیناست. حرفی که این داستان بلند می خواهد بزند، گم شدن "معنای انسان بودن" در میان روزمرگی هاست. شخصیت اصلی، یک کارمند موفق است و ترقی های زیادی در اداره اش کرده. اما وقتی با مرگ محتوم رو به رو می شود، تازه می فهمد که هرگز زندگی نکرده است و سراسر عمرش را به همین ترقی بی معنی و کار بی معنی تر سپری کرده است. آن گاه، این داستان بلند را باید حتماً خواند. این را و داستان بلند دیگر "پدر سرگئی" را. مضمون کلی آن هم تقریباً مشابه این داستان و تقریباً مشابه سایر آثار بزرگ تولستوی، از جمله جنگ و صلح و آنا کارنیناست. حرفی که این داستان بلند می خواهد بزند، گم شدن "معنای انسان بودن" در میان روزمرگی هاست. شخصیت اصلی، یک کارمند موفق است و ترقی های زیادی در اداره اش کرده. اما وقتی با مرگ محتوم رو به رو می شود، تازه می فهمد که هرگز زندگی نکرده است و سراسر عمرش را به همین ترقی بی معنی و کار بی معنی تر سپری کرده است. آن گاه، در این مدت اندکی که تا مرگ فاصله دارد، می خواهد به دنبال معنای زندگی بگردد. کارگردان شهیر ژاپنی، "اکیرا کوروساوا" همین مضمون را دستمایه ی فیلم درخشان خود به نام "زیستن" یا "ایکیرو" کرده است.

  14. 5 out of 5

    J.L. Sutton

    In Leo Tolstoy's The Death of Ivan Ilych, awareness of his impending death compels Ilych to think about whether his life had meaning. He reviews his career, family and the passions which guided his life, all the decisions which led him to where he found himself. Even as he knows death is closing in on him, Ilych rejects the possibility that he will die, and only slowly comes to accept his fate. I remember reading this many years ago and it had stuck with me. The story Ilych tells himself was ful In Leo Tolstoy's The Death of Ivan Ilych, awareness of his impending death compels Ilych to think about whether his life had meaning. He reviews his career, family and the passions which guided his life, all the decisions which led him to where he found himself. Even as he knows death is closing in on him, Ilych rejects the possibility that he will die, and only slowly comes to accept his fate. I remember reading this many years ago and it had stuck with me. The story Ilych tells himself was fuller than I had remembered. The topic and the structure of the narrative makes this memorable; however, it is the meditative quality which Tolstoy brings to Ilych's last days which makes this story especially powerful.

  15. 4 out of 5

    Duane

    If you are bothered by your own mortality then consider yourself forewarned. It's not just the thought of dying much too young, just when you have gained a level of accomplishment, but also to die in agony, slowly. I've seen it much to close in my life, and to read such a vivid account was difficult. The power of writing, of good writing, can take you many places, even places you don't want to go.

  16. 5 out of 5

    Kenny

    “Can it be that I have not lived as one ought?" The Death of Ivan Ilyich Leo Tolstoy The Death of Ivan Ilyich is one of the greatest tales of redemption and forgiveness I have ever read. What Tolstoy accomplished in the last 10 pages of this novella was amazing. Tolstoy is at his best writing about the social interactions of human beings. He has such an amazing feel for the things that go on between people; the hypocrisy, the pretending, the way people lie to each other on a daily basis. And he d “Can it be that I have not lived as one ought?" The Death of Ivan Ilyich Leo Tolstoy The Death of Ivan Ilyich is one of the greatest tales of redemption and forgiveness I have ever read. What Tolstoy accomplished in the last 10 pages of this novella was amazing. Tolstoy is at his best writing about the social interactions of human beings. He has such an amazing feel for the things that go on between people; the hypocrisy, the pretending, the way people lie to each other on a daily basis. And he does it so subtly. Here, nobody knows what to say in the face of death. Everyone talks around death ~~ around Ivan. This is another of Tolstoy’s amazingly insightful looks into the way people react to life and death, the way we lose control of our lives, and how we hide from our emotions rather than embracing them. I read The Death of Ivan Ilyich with my friend, Ali. When we were discussing our takes on Ivan, Ali remarked that “I think maybe it would have been more spiritual if he added God and Afterlife.” I understand Ali’s point, but I disagree. Tolstoy was writing of Ivan Ilyich’s journey to enlightenment, not his journey to God. Becoming enlightened is a spiritual journey, not a religious journey. Also, Tolstoy was writing of Ivan Ilyich’s death, not his journey thru the tunnel to the light. The Death of Ivan Ilyich is a wonderful read. Tolstoy brilliantly demonstrates his understanding of humanity, and portrays that understanding brilliantly in his writing.

  17. 5 out of 5

    Lyn

    Just as David Allen Coe sang the perfect Country and Western song, so might this be the perfect Russian short story / novella. Tolstoy has all the pertinent Russian elements: death, misery, estrangement, corrupt aristocracy, worthless professional class, strong and noble peasantry metaphorically and actually carrying the rich on their backs, guilt and a moment of clarity before the end.

  18. 4 out of 5

    ZaRi

    از متن کتاب: "حالا اگر زندگی من، زندگی آگاهانه ام، همه گمراهی بوده باشد چه؟ مثل این بود که پیوسته، با سیری یکنواخت از سراشیبی فرو می لغزم و گمان می کردم که به سوی قله صعود می کنم. و به راستی همین طور بود. در انتظار مردم، در راه اعتبار و عزت بالا می رفتم و زندگی با همان شتاب از زیر پایم می گذشت و از من دور می شد… تا امروز که مرگ بر درم می کوبد." *** "ایوان ایلیچ مردی است محترم.او هیچگاه گمان نمی برد که دنیای پر آرامش و ارزشهای ثابت کانون زندگیش ممکن است در لحظه ای ناگهان باطل شود.ایوان ایلیچ.مرگ را ن از متن کتاب: "حالا اگر زندگی من، زندگی آگاهانه ام، همه گمراهی بوده باشد چه؟ مثل این بود که پیوسته، با سیری یکنواخت از سراشیبی فرو می لغزم و گمان می کردم که به سوی قله صعود می کنم. و به راستی همین طور بود. در انتظار مردم، در راه اعتبار و عزت بالا می رفتم و زندگی با همان شتاب از زیر پایم می گذشت و از من دور می شد… تا امروز که مرگ بر درم می کوبد." *** "ایوان ایلیچ مردی است محترم.او هیچگاه گمان نمی برد که دنیای پر آرامش و ارزشهای ثابت کانون زندگیش ممکن است در لحظه ای ناگهان باطل شود.ایوان ایلیچ.مرگ را نمی شناخت و فکر نمی کرد که به سراغش بیاید.ایوان ایلیچ مردی راضی بود و از زندگی گله ای نداشت ،ولی ناگهان متوجه شد که چیزی ندارد،ناگهان متوجه شد که آنچه تا به حال ایمنی،لنگر قرار و کعبه آمال می نمود،پوچ است و بی اساس.ایوان ایلیچ می خواست در کارگاه ناتمام زندگیش گوشه ای آباد بیابد.او نمی دانست که غافل است،زیرا به جز غفلت چیز دیگری نمی دانست.موقعی که با مرگ روبرو شد،از غفلت خود حیرت کرد و از حیرت هم به اضطراب آمد.ایوان ایلیچ نمی خواست به سادگی بمیرد بی انکه این پرسش را مطرح کند:آیا زندگی محترم و آرام و درست من واقعا زندگی بوده است؟مادام که این معما را نگشوده بود نمی خواست به مرگ تسلیم شود،و به همین جهت خویش را مانند کیسه ای پر در برابر چاهی عمیق می یافت و می خواست خویشتن را رها کند.اما این پرسش پیگیر جلوی افتادنش را می گرفت.ایوان ایلیچ مانند مالته در طلب آگاهی بود،آگاهی از تجربه مرگ،یعنی تجربه ای که موجب بیداری انسان از شب غفلت شود." آسیا در برابر غرب؛ داریوش شایگان

  19. 4 out of 5

    Franco Santos

    Espectacular libro. Una pequeña joya que nos ha legado este escritor ruso al que, sin ninguna duda, volveré. Tolstói logra capturar la soledad, la desesperación, la decadencia de la mente y la pérdida de manera extraordinaria. Si se quiere ser eterno, es menester ser cuidadoso con lo que se deja. La eternidad solo es alcanzable en la vida de otros. ¿Lo malo? Demasiado corto. Quería que durase más. En fin, el mejor libro que he leído sobre la muerte. Obra necesaria para entender un poco más de la Espectacular libro. Una pequeña joya que nos ha legado este escritor ruso al que, sin ninguna duda, volveré. Tolstói logra capturar la soledad, la desesperación, la decadencia de la mente y la pérdida de manera extraordinaria. Si se quiere ser eterno, es menester ser cuidadoso con lo que se deja. La eternidad solo es alcanzable en la vida de otros. ¿Lo malo? Demasiado corto. Quería que durase más. En fin, el mejor libro que he leído sobre la muerte. Obra necesaria para entender un poco más de la vida.

  20. 5 out of 5

    Raha

    می دونین در تمام طول داستان داشتم به این سوال فکر می کردم که نویسنده ی بزرگی مثل "تولستوی" بودن، لزوما این حق رو بهت میده که هر بلایی دلت خواست سر قهرمان داستانت بیاری و به هر عذاب و خفتی دچارش کنی؟! جواب این سوالم رو در موخره ای که مترجم نوشته بود گرفتم : رنج و درد "ایوان" با شیوه های رئالیستی و تمثیلی سازگار به نظر نمی رسد و این تفکر را القا می کند که تولستوی در این رابطه دلبخواهی عمل کرده است حقیقت اینه که من واقعا فکر نمی کنم هیچ کدوم از ما تفاوت چندانی با "ایوان ایلیچ "داشته باشیم .همه ی ما می دونین در تمام طول داستان داشتم به این سوال فکر می کردم که نویسنده ی بزرگی مثل "تولستوی" بودن، لزوما این حق رو بهت میده که هر بلایی دلت خواست سر قهرمان داستانت بیاری و به هر عذاب و خفتی دچارش کنی؟! جواب این سوالم رو در موخره ای که مترجم نوشته بود گرفتم : رنج و درد "ایوان" با شیوه های رئالیستی و تمثیلی سازگار به نظر نمی رسد و این تفکر را القا می کند که تولستوی در این رابطه دلبخواهی عمل کرده است حقیقت اینه که من واقعا فکر نمی کنم هیچ کدوم از ما تفاوت چندانی با "ایوان ایلیچ "داشته باشیم .همه ی ما گرفتار زندگی ماشینی و روزمرگی هایی شدیم که راه فراری ازش نیست. اینکه نتونیم یا فرصت اینو نداشته باشیم که به "مرگ" یا معنا وهدف زندگی کردن هامون فکر کنیم قطعا نمی تونه دلیل خوبی برای محکوم شدنمون به عذابی ابدی باشه. با این حال تبرئه کردن خودمون از این سهل انگاری ها هم چندان درست به نظر نمی رسه (عجب گیری افتادیم ها :)) ). به تصور من زندگی باید چیزی فراتر از این روزمرگی های تکراری و بی معنایی باشه که بهش دچار شدیم و ما آدم ها قطعا" باید دلیل بهتر و والاتری برای اومدنمون به این دنیا داشته باشیم، هر چند که به هر دلیلی به طفره رفتن از این تفکر ادامه می دیم فقط امیدوارم که لازم نباشه همگی ما به سرنوشتی مثل "ایوان " دچار بشیم تا جوابی رو که جستجو می کنیم در آخرین نفس هامون و بعد از تحمل عذابی طولانی پیدا کنیم ---- در آخر اینکه این ترجمه رو به کسی توصیه نمی کنم چون یه مقدار سخت خوان بود.ترجمه های دیگه ای از این کتاب هست که می تونید تو گودریدز پیدا کنید

  21. 5 out of 5

    Rowena

    The more Tolstoy I read, the more I appreciate his literary genius and his philosophic thoughts. This was a relatively short book dealing with Ivan Ilyich's realization of his impending death. His life had been mediocre at best and he realizes he hadn't really been happy and had been trying to live an "ideal" life. What awful thoughts to realize when one is so close to death!

  22. 4 out of 5

    Florencia

    I read this novella a couple of weeks ago and I did not write a review right away; I had to put my thoughts in order (they rarely are but, oh well). That only happens after reading an amazing book, brilliantly written, that deals with the human condition like Dostoyevsky's keen eye can deal. This book is about life itself, life in its most virtuous and degrading glory. This masterpiece has no more than 120 pages, but it manages to show many perspectives on different issues concerning the human n I read this novella a couple of weeks ago and I did not write a review right away; I had to put my thoughts in order (they rarely are but, oh well). That only happens after reading an amazing book, brilliantly written, that deals with the human condition like Dostoyevsky's keen eye can deal. This book is about life itself, life in its most virtuous and degrading glory. This masterpiece has no more than 120 pages, but it manages to show many perspectives on different issues concerning the human nature; it is insane. Life without meaning. A hollow, immoral life that, from a certain perspective, seems even worse than death. A first sign of that meaning appears, ironically, when life is about to end. So human. This book starts with Ivan's death. Every human reaction described by Tolstoy is too damn real. Every passage has a different idea, a different way of describing real human behavior. A person just died and his allegedly best friend is thinking about getting out of his room so he can play cards with another fella. And don't get me started on the widow... A life vanished and this shallow people can't stop thinking about themselves. Ivan Ilyich achieved an important social status after years of work, pushing his family aside. A man that thought he had lived well, was now suffering a painful death. However, is this death more painful than the way he actually lived? Did he live, at all? The eternal questions remain unanswered: what is exactly “to live”? What's the meaning of all that? Why are we here? Why can't you tickle yourself? What's a number? Can we really be objective? Will airplane food get any better? Will celebrities ever stop naming their kids after inanimate objects? OK, moving on. There are many things I would like to say about this book but I just can't. I don't want to spoil this anymore. And I know you can read a lot about it in any other place, but not in here. I never ask anyone to read anything. However, I urge you, and you, and the other one next to you... to read this book. Mar 05, 14 * Also on my blog.

  23. 5 out of 5

    Maria Espadinha

    Balanço Final Ivan Ilitch viveu afastado do amor! Carreirista ambicioso e egocêntrico, refugiou-se no trabalho e no jogo, preterindo a afectividade... Até àquele dia em que sentiu a morte aproximar-se a longos passos rápidos -- tal situação impunha reflexão! Foi então invadido por uma incómoda sensação de falhanço radical -- a sua vida fora marcadamente infeliz, com excepção de alguns momentos fugazes que vivera na infância! E porquê? Que fizera ele de tão errado que justificasse tão execrável agoni Balanço Final Ivan Ilitch viveu afastado do amor! Carreirista ambicioso e egocêntrico, refugiou-se no trabalho e no jogo, preterindo a afectividade... Até àquele dia em que sentiu a morte aproximar-se a longos passos rápidos -- tal situação impunha reflexão! Foi então invadido por uma incómoda sensação de falhanço radical -- a sua vida fora marcadamente infeliz, com excepção de alguns momentos fugazes que vivera na infância! E porquê? Que fizera ele de tão errado que justificasse tão execrável agonia?!... Observando com compaixão a agonia de Ivan, procuro uma resposta capaz de abortar a inquietação que desponta em mim -- Ivan fechou portas ao Amor, mantendo a Felicidade ausente. Porém, mesmo que tal informação lhe seja eventualmente sussurrada, já não poderá salvar uma Vida cujo prazo se abeira do fim!... A Felicidade nasce no Amor e é o reconhecimento do Eu. Quem nunca a conhecer morrerá sem sequer nascer!!!

  24. 5 out of 5

    ||Swaroop||

    Death is nothing but joy and a light. It is not the cusp or a kind of pain, but a beginning and a start. Many ways, it is the actually the end of fear and pain... "In place of death, there was light." "So that's what it is!" he suddenly exclaimed aloud. "What joy!" "Death is finished," he said to himself. "It is no more!". The Death of Ivan Ilych is a beautiful (yes, Death is beautiful) book written by Leo Tolstoy. It is indeed, as quoted in the blurb, a supreme masterpiece on the subject of death a Death is nothing but joy and a light. It is not the cusp or a kind of pain, but a beginning and a start. Many ways, it is the actually the end of fear and pain... "In place of death, there was light." "So that's what it is!" he suddenly exclaimed aloud. "What joy!" "Death is finished," he said to himself. "It is no more!". The Death of Ivan Ilych is a beautiful (yes, Death is beautiful) book written by Leo Tolstoy. It is indeed, as quoted in the blurb, a supreme masterpiece on the subject of death and dying, and also all the life we have lived so far. The whole book feels so simple and like some self-rambling account of Ivan Ilych, and then slowly somewhere in the middle of the book it hits you... the realization, the meaningfulness, the purpose, the joy, the happiness, the LIGHT... If you are living a life now, and you are aware that there will an end to this life years later, then there is no reason for you to, not read this book. Once that final question is answered to self, you can live a life of peace and joy, because you know it is nothing but joy and light on the other side too...

  25. 5 out of 5

    Phoenix2

    I've always liked Tolstoy's writing style, as he can describe something simply and clearly. Even the heavy topic of death, he managed to narrate it from the point of view of the actual dead, Ivan Ilych, who experianced it through it's multiple stages. It's wonderful, simple, sad and eye opening. Recommended.

  26. 5 out of 5

    Mohammad

    برای بار سوم این کتاب را خواندم و این بار به آن 5 ستاره می دهم. واقعا متعجم که تولستوی این دقت نظر را چگونه کسب کرده. توصیفاتی که او ارائه می دهد، داستان به ظاهر بسیار ساده ای چنان زنده می سازد که نمی توان از آن دست کشید. و شاید همین باشد که او را به حق از تکرارنشدنی های تاریخ می دانند. به هر رو کتابی است که شاید باید بارها خوانده شود. :اما چند نکته 1- در کتاب های مختلف تولستوی، کنایه های قوی و ارزشمندی دیده می شود به چیزهایی مثل سیستم اداری و پزشکی جامعه آن روز 2- من با کتاب های تولستوی چندین جا خ برای بار سوم این کتاب را خواندم و این بار به آن 5 ستاره می دهم. واقعا متعجم که تولستوی این دقت نظر را چگونه کسب کرده. توصیفاتی که او ارائه می دهد، داستان به ظاهر بسیار ساده ای چنان زنده می سازد که نمی توان از آن دست کشید. و شاید همین باشد که او را به حق از تکرارنشدنی های تاریخ می دانند. به هر رو کتابی است که شاید باید بارها خوانده شود. :اما چند نکته 1- در کتاب های مختلف تولستوی، کنایه های قوی و ارزشمندی دیده می شود به چیزهایی مثل سیستم اداری و پزشکی جامعه آن روز 2- من با کتاب های تولستوی چندین جا خندیدم که شاید این حس را با خواندن برخی کتاب های طنر هم نداشتم. نمی گویم کتاب تولستوی طنز است، اما ترسیم موقعیت انسان در برابر مرگ و در عین حال تلاش مذبوخانه اش برای پرداختن به مسائلی پوچ و بی معنی، خود می تواند یک طنز فوق العده و قوی باشد (که به نظر من هست). 3- زندگی بدون مرگ و مرگ اندیشی، قطعا معنایی نخواهد داشت. این نکته خود می تواند توجیه کننده رفتار هر انسانی در مواجهه با مرگ و یا در مواجهه با یک بیماری لاعلاج باشد. من چندین بار به این مسیله فکر کرده ام که اگر انسان به مریضی لاعلاجی دچار شود چه باید بکند ، آیا باید تسلیم یاس خودش بشود یا اینکه واقعا ادامه زندگی ممکن است، این مسئله مثلا هنگامی که فردی فلج می شود، بسیار درگیرکننده خواهد بود و تنها چیزی که می تواند انسان را در ادامه مسیر کمک کند، معنای زندگی است. انصافا آوردن بریده هایی از این کتاب دشوار است، بس که تکه های فوق العاده دارد این کتاب که برخی را دوستان آورده اند (مخصوصا ان تکه دادگاه رسمی است). ولی من پاراگراف اول کتاب (که اتفاقا به زیبایی پشت کتاب چاپ شده) و پاراگراف آخر کتاب را می نویسم. (فکر نمی کنم اسپویل باشد، چون توصیفات داستان بسیار مهم هستند با این حال می توانید پاراگراف آخر را نخوانید)ا در عمارت بزرگ دادگستری، هنگام رسیدگی به دعوای خانواده ی ملوینسکی دادستان و اعضای دادگاه طی زمان تعطل جلسه برای تنفس در اتاق ایوان یگورویچ شبک گرد آمده بودند و بحث به پرونده ی پرسر و صدای کراسوسکی کشیده بود. فیودور واسیلی یویچ با حرارت بسیاری می کوشید ثابت کند که دادگاه صلاحیت رسیدگی به این پرونده را ندارد و ایوان یگورویچ سر حرف خود پافشاری می کرد که دارد. اما پیوتر ایوانویچ که از ابتدا به بحث وارد نشده بود توجهی به آنچه می گفتند نداشت و سر خود را به خبرنامه ا که تازه آورده بودند گرم کرده بود. گفت: "آقایان ایوان ایلیچ هم مرد."ا یکی بالای سرش گفت: تمام کرد. ایوان ایلیچ گفته او را شنید و آن را در روح تکرار کرد. در دل گفت : مرگ هم تمام شد. دیگر از مرگ اثری نیست. .نفسی عمیق کشید، اما نفسش نیمه کاره ماند. پیکرش کشیده شد و مرد

  27. 5 out of 5

    فايز Ghazi

    "انه الموت وأنا افكر في الزائدة".... - عندما حامت اطياف الموت فوق جسد إيفان، عصف الخوف والألم بين قلبه وعقله، فأظلمت الدنيا واسودت الماً وبغضاً وتعقيداً.. فإذما اشفق على الأحياء، انطفأ الخوف وماجت السكينة وتحول الثقب الأسود لمروج مزهرة وعمت السكينة.. يتصلب الجسد فتتحرر الروح وتمضي... - اصدقاء المصالح سيظهرون حزناً مصطنعاً، وفرحاً داخلياً لشغور كرسي قد يملأوها.. وحده الانسان البسيط الفلاح سيبقى بجانبه مسنداً لقدميه بكل طيبة وصفاء. الزوجة والبنت ستتمنيان الموت السريع له لينتهوا من هذه المسرحية.. وحد "انه الموت وأنا افكر في الزائدة".... - عندما حامت اطياف الموت فوق جسد إيفان، عصف الخوف والألم بين قلبه وعقله، فأظلمت الدنيا واسودت الماً وبغضاً وتعقيداً.. فإذما اشفق على الأحياء، انطفأ الخوف وماجت السكينة وتحول الثقب الأسود لمروج مزهرة وعمت السكينة.. يتصلب الجسد فتتحرر الروح وتمضي... - اصدقاء المصالح سيظهرون حزناً مصطنعاً، وفرحاً داخلياً لشغور كرسي قد يملأوها.. وحده الانسان البسيط الفلاح سيبقى بجانبه مسنداً لقدميه بكل طيبة وصفاء. الزوجة والبنت ستتمنيان الموت السريع له لينتهوا من هذه المسرحية.. وحده من سيحس بالألم والروح تتطهر. - شريط حياته سيمر امامه، الزيف والفرح المصطنع سيهوي.. وحدها لحظات البراءة في الصغر ستبقى، تلك البراءة الطاهرة التي لم تدنسها اكذوبة الحياة اللاحقة. - لكل هذا كانت هذه القصة الصغيرة اسطورية الوصف والانتشار، غاص تولستوي الى كنه الروح الانسانية واظهر ضعفها وزيفها وهشاشتها، وصوّر ما يحيطها بدقة وإيجاز.. كما اظهر ان الإنسان وبدون سبب فانٍ فان...

  28. 5 out of 5

    Soheil

    -اتهامت رو مى دونى. +من بى گناهم. من اون جاكش رو نكشتم. شما چيزى بر عليه من ندارين و برام پاپوش دوختين. +كاملاً درسته. اما جرم واقعى تو ربطى به مرگ اون جاكش نداره. +خب پس، چيه؟ -جرم تو، بدترين جرميه كه يك انسان ميتونه مرتكب بشه؛ من تو رو به هدر دادن زندگى ات، متهم مى كنم. +...گناه كارم -و مجازاتت مرگه. +... گناه كارم ... گناه كارم. *سكانسى از فيلم "پاپيون" تراژدى هاى وجودى به ياد دارم كه در جايى، به تفسيرى از نقاشى "سقوط ايكاروس" ، اثر پيتر بروگل نقاش هلندى دوره ى رنسانس، برخوردم كه در نوع خود جالب توجه ‏ ‏-اتهامت رو مى دونى. +من بى گناهم. من اون جاكش رو نكشتم. شما چيزى بر عليه من ندارين و برام پاپوش دوختين. +كاملاً درسته. اما جرم واقعى تو ربطى به مرگ اون جاكش نداره. +خب پس، چيه؟ -جرم تو، بدترين جرميه كه يك انسان ميتونه مرتكب بشه؛ من تو رو به هدر دادن زندگى ات، متهم مى كنم. +...گناه كارم ‏-و مجازاتت مرگه. +... گناه كارم ... گناه كارم. *سكانسى از فيلم "پاپيون" ‏تراژدى هاى وجودى به ياد دارم كه در جايى، به تفسيرى از نقاشى "سقوط ايكاروس" ، اثر پيتر بروگل نقاش هلندى دوره ى رنسانس، برخوردم كه در نوع خود جالب توجه بود. اين نقاشى، ايكاروس را پس از ذوب شدن بال هايش بر اثر حرارت خورشيد و سقوطش در داخل آب، و در هنگام غرق شدن تصوير مى كند. اما عجيب آن است كه ايكاروس، اصلا مركز توجه نقاشى نيست و حتى مدت زمانى طول مى كشد تا بيننده، موقعيت ايكاروس را در نقاشى بيابد. نقاشى به ما مى فهماند كه مهم نيست كه توسط بال هاى خود، چه اندازه صعود مى كنيد و بالا مى رويد، و در افسانه ها و نزد مردمان، تا چه مقدار شهره هستيد و بر سر زبان ها؛ هنگامى كه مرگ فرا رسد و از پشت حجاب بيرون جهد، هيچكس وَقَعى به فناى شما نمى نهد و چه بسا، هراسان از رخسار مرگ، از جايگاه مصاحبت در نزد شما بگريزد يا بى اعتنا رويش را از شما برگرداند و به روزمرگى اش مشغول شود. هيبتِ نيستى، ثروت، شهرت و تمام متعلقات و اضافاتى را كه زمانى بدان غرّه بوديد از اطرافتان مى زدايد، تنهايى را به صورت تان مى كوبد و شما را با يگانه دارايى تان، زندگى، كه تمام مدت از آن غافل بوديد رو در رو مى كند... فسوسا كه چه دير است! ‏ايوان ايليچ توجه خود را بر "آن" متمركز مى كرد؛ مى كوشيد كه بر "آن" چيره شود و فكر "آن" را از ذهن خود براند. اما "آن" به كار خود ادامه مى داد و نزديك مى شد و راست جلوى او قرار مى گرفت و در چشمانش زل مى زد. ايوان ايليچ از وحشت خشك مى شد، زندگى از چشمانش مى رفت و با خود مى گفت آيا به راستى فقط "آن" است كه حقيقت دارد؟ ‏توجهِ دليرانه، مسئله اينست! شايد همه ى ما اندك زمانى در سوال "از مرگ ميترسى؟" عميق شده باشيم، برخى لرزان پاسخ مثبت داده ايم و برخى با افتخار، سينه را سپر كرده و ترس را انكار كرده ايم (بگذريم كه خود انكار، شايد نشانى از ترس سركوب شده باشد). مسئله اينجاست كه درست است كه اضطراب مرگ گاهى سرسام آور و ناتوان كننده است و ريشه هايى روانشناختى دارد، اما آيا در عين حال، هشدارى بر آن نيست كه شايد مسير زندگى مان، درست پيموده نمى شود؟ ‏تا حالا روشنايى بود و يكدفعه تاريكى مى آيد. تا حالا اينجا بودم، اما مى روم آنجا... ولى كجا؟ و شايد هميشه بزرگترين ترس من، نه ترس از مرگ، كه نترسيدن از آن و انكار مطلق آن باشد. كه اين بى توجهى، گاهى به قيمت بى توجهى به زندگى تمام مى شود و چه گران است! دغدغه ى من هميشه اين بوده كه آيا شدنى ست كه به مرگ، توجهى هر روزه داشته باشيم و در عين حال به ترس فلج كننده اش، دچار نشويم؟ ‏بر درماندگى خود مى گريست؛ و بر تنهايي سياه خود، و از سنگدلى آدم ها، و از بى رحمى خدا كه رهايش كرده بود. اپيكور براى غلبه بر اين ترس، مى گويد: "ترس از مرگ طبيعى است اما عاقلانه نيست. مرگ براى ما اهميتى ندارد، زيرا زمانى كه من اينجا هستم، مرگ نيست؛ و هنگامى كه مرگ اينجاست، ما رفتيم." ويتگنشتاين به طور مشابهى ندا سر مى دهد كه "مرگ يك رخداد در زندگى نيست؛ ما زندگى نمى كنيم كه مرگ را تجربه كنيم. ازين رو زندگى بى انتهاست." اما اين گزاره هاى منطقى، به تنهايى كافى نيستند. ‏پيوسته همان عفريت هول انگيز و منفور مرگ بود كه به او نزديك مى شد و تنها واقعيت مسلم بود و پيوسته همان دروغ، كه اطرافش را گرفته بود. استيو جابز در سخنرانى خود به شكل رواقى طورى در دانشگاه استنفورد گفت: "طى ٣٣ سال گذشته، هر روز صبح در آينه نگاه مى كنم و از خودم مى پرسم: اگر امروز، آخرين روز زندگى من باشد، باز هم همان كارهاى هميشگى را انجام مى دهم؟" آيا اين پرسش در آينه و به شكل كلى تر، انديشه ى رواقيون، مى تواند براى همه كارساز باشد؟ يا شايد بايد به پيروى از هايدگر، زمان بيشترى در قبرستان ها سپرى كنيم؟ ‏-ولى آخر اين همه رنج براى چيست؟ +دليلى نيست. براى هيچ. و همين... ‏ مدتى قبل، سخنرانى اى ديدم كه ايده ى ساده و جالبى ارائه مى كرد و آن تقويم عمر نام داشت و متشكل از مربع هايى در يك صفحه بود كه مجموعه ى آنها، هفته هاى طول عمر پيش بينى شده توسط خودمان را (مثلا تا ٧٥ سالگى) نشان مى دهد. در اين فكر بودم كه شايد بايستى يكى ازين صفحات را بر ديوار اتاق، الصاق كرده و با گذر هر هفته از عمرمان، ضربدرى بر يك مربع بزنيم و آن را تبديل به يك "هفتْ روزِ ازبين رفته و بازگشت ناپذير" كنيم. اگر شما ايده ى ديگرى داريد، از شنيدش خوشحال خواهم شد. ‏تمام آنچه برايش زندگى كرده اى و ميكنى دروغ است و فريبى كه زندگى و مرگ را از تو پنهان مى دارد. ‏كمى هم از كتاب اين كتابى ست كه به نظرم بايد هر چند وقت يكبار خوانده شود، چرا كه مى تواند -علاوه بر وصف حال خود تولستوى- سرگذشت بسيارى از ما باشد. هر كدام از ما مى توانيم ايوان ايليچى باشيم كه سرگرم ظواهر و تله هاى مادى و دنيوى مى شويم و دستِ تقدير و جبّار مرگ را ناديده مى گيريم و حتى ممكن است با دروغ به خود بگوييم كه "بله، اين همان زندگى شايسته اى ست كه انتظارش را داشتم". ‏حالش مثل وقتى بود كه گاهى در قطار راه آهن برايش پيش مى آمد. نشسته اى و خيال مى كنى كه پيش ميروى، حال آنكه قطار واپس مى رود و ناگهان راستاى راستين حركت را در مى يابى. مى توانيم ايوان ايليچى باشيم كه به شكل شوپنهاورْ گونه اى مدام ميان ملال و رنج پاسكارى شويم و اسير خواسته و اراده ى كورمان باشيم. اراده اى كه اگر برآورده نشود، رنج و عذاب را به جانمان مى اندازد و اگر هم تأمين شود، پس يك خوشى كوتاه مدت ملال و كسالت را نتيجه مى دهد. زمانى مى رسد كه همانند ايوان ايليچ در بستر ناتوانى و بيمارى غلت مى خوريم و درمى يابيم كه تنها چيزى كه درنهايت بدان نيازمنديم، چيزى بيشتر از محبت و توجه يك خدمتكار روستايى يا پسربچه اى دبيرستانى نيست. ‏وقتى من نباشم، چه چيز خواهد بود؟ هيچ چيز نخواهد بود. من كجا خواهم بود؟ يعنى مرگ همين است؟... نه، نمى خواهم! هنگامى كه كنفوسيوس در بستر، انتظار مرگ را مى كشيد با نگرانى از شاگردش پرسيد: "نكند كه به راهى ناصواب مى روم؟ چرا چنين درمانده شده ايم؟" اميدوارم كه پيوسته گوشه چشمى همه روزه به مرگ داشته باشيم و هيچ كدام مان كنفوسيوس يا ايوان ايليچ بعدى نباشيم. ‏در انظار مردم، در راه اعتبار و عزت بالا مى رفتم و زندگى با همان شتاب از زير پايم مى گذشت و از من دور مى شد. تا امروز كه مرگ بر درم مى كوبد. آخر چطور شد كه به اينجا رسيدم؟... چطور ممكن است كه زندگى انقدر پوچ و پليد و بى معنى باشد؟...شايد من آنطور كه شايسته بود زندگى نكردم؟

  29. 4 out of 5

    Farnoosh Farahbakht

    هر چند نام کتاب با "مرگ" همراه است و داستان نیز با "مرگ" شروع و پایان می پذیرد ،بیش از هر چیز خواننده را به تفکر درباره "زندگی" و بازنگری آن ترغیب می کند.کتاب بسیار زیبا و ملموس زندگی، افکار و احساسات شخص رودررو با مرگ و خودخواهی و غفلت اطرافیان نسبت به این موضوع را به تصویر می کشد."ایوان ایلیچ" که در ظاهر و بر اساس بسیاری از معیارهای امروزی انسان موفقی است در زمان رویارویی با مرگ با دیده تردید به هر آنچه روزی برایش مایه فخر و مباهات بود می نگرد و درمی یابد چطور معنای زندگی را در میان روزمرگی و هر چند نام کتاب با "مرگ" همراه است و داستان نیز با "مرگ" شروع و پایان می پذیرد ،بیش از هر چیز خواننده را به تفکر درباره "زندگی" و بازنگری آن ترغیب می کند.کتاب بسیار زیبا و ملموس زندگی، افکار و احساسات شخص رودررو با مرگ و خودخواهی و غفلت اطرافیان نسبت به این موضوع را به تصویر می کشد."ایوان ایلیچ" که در ظاهر و بر اساس بسیاری از معیارهای امروزی انسان موفقی است در زمان رویارویی با مرگ با دیده تردید به هر آنچه روزی برایش مایه فخر و مباهات بود می نگرد و درمی یابد چطور معنای زندگی را در میان روزمرگی و ظواهر زندگی گم کرده است خواندن این کتاب می تواند تاثیر عمیقی بر نحوه زندگی داشته باشد اما این تاثیر تا چه مدت پا بر جا است؟!امیدوارم همیشگی باشد

  30. 5 out of 5

    Elahe Yari

    عالی عالی عالی توصیفات و درک تولستوی از بیماری و فردی که در انتظار مرگه فوق العاده بود. این که نویسنده چطور به این تجربه رسیده و تونسته این حالات رو درک کنه واقعا برام سواله...! عالی عالی عالی توصیفات و درک تولستوی از بیماری و فردی که در انتظار مرگه فوق العاده بود. این که نویسنده چطور به این تجربه رسیده و تونسته این حالات رو درک کنه واقعا برام سواله..‌.!

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...
We use cookies to give you the best online experience. By using our website you agree to our use of cookies in accordance with our cookie policy.